Alleenstaand door Frankrijk

Nee schat, de Wii kan niet mee.

Mijn zoon staat met een grote tas in de deuropening. Boos kijkt hij me aan. Wat als er nu geen andere kinderen zijn? Ik zie de bezorgdheid in zijn ogen. Dan gaan we naar huis!  

Na een moeizame breuk met de Liefde van mijn leven moet ik het  samen met zoonlief en een boel verdriet in Frankrijk zien te redden. Ik duw de laatste tassen met veel-te-veel in de auto en draai de voordeur op slot. Ik ga voor het eerst alleen met mijn zoontje op vakantie. Ik heb het de laatste weken uit wanhoop behoorlijk geromantiseerd; een dolle roadtrip met mijn stoere mannetje. Eerst naar Parijs en dan door naar een Glamping in Frankrijk, über hip! 

Zoonlief heeft op Spotify een (vreselijk) lange hitlist aangemaakt. Bij Antwerpen al wil ik Nicki Minaj haar nek omdraaien, maar ik zing vrolijk mee. De eerste stop is Parijs, want hij wil dolgraag de Eiffeltoren zien. Mijn blitse navigatiesysteem zou ons toch rechtstreeks naar het ijzeren gevaarte moeten brengen, maar ik zie in de verte al mijn grootste angst opdoemen; De Arc de Triomphe.

Ik probeer nog om te draaien maar helaas, voor ik het goed en wel doorheb zitten we op de afschuwelijkste rotonde die God ooit geschapen heeft. Uit alle hoeken en gaten van Parijs komen de gedeukte auto’s op ons af gevlogen. Ik probeer mijn leasecontract uit mijn geheugen te trekken; ben ik verzekerd als er een dolle Fransman tegen mijn splinternieuwe BMW aanrijdt? Ik stuur alsof mijn leven er vanaf hangt. Zoonlief schatert het uit. Hij heeft mijn telefoon gepakt en filmt er lustig op los. Het zweet staat op mijn voorhoofd. Na vijfentwintig rondjes weet ik met een prachtmanoeuvre van tien banen te verwisselen en rijden we recht op de Eiffeltoren af. Hieeeehaaaa, brullen we uitgelaten.

Door een miscalculatie hebben we de verkeerde ingang van het enorme gevaarte genomen. Ik vraag voor de derde keer in mijn beste Frans waar de lift is. De iets te vrolijke bewakers wijzen naar boven. Na twintig trappen vrees ik dat ik nu begrijp waarom het bij deze ingang niet zo druk was. Er is hier helemaal geen lift! Bij de eerste verdieping kan ik al bijna aan de beademing. Zoonlief huppelt naar de volgende trapgang. Kom mama, hier is het saai, we gaan naar de top. Ik kijk voorzichtig omhoog, en zie het puntje van de Eiffeltoren kilometers hoger liggen. Aangezien ik mijn zoon niet wil traumatiseren met een vroeg-bejaarde moeder, kijk ik stoer op en zeg; kom op dan, of kun je soms niet meer? 

Bij het tweede platform kijk ik paniekerig om me heen, op zoek naar de Eerste Hulp. Moet jij niet plassen, dat kan straks niet meer op de derde verdieping? Als hij ja zegt, strompel ik dankbaar naar de toiletten, blij dat ik even uit het zicht kan neerstorten. Ik weet niet meer hoe ik het gedaan heb, maar we hebben het gehaald. Mijn zoontje straalt als hij over Parijs heen kijkt; wauw mama, we staan op de top van de wereld. 

Als de volgende ochtend om zes uur de wekker gaat, kan ik niet meer op mijn benen staan. Ik lijk een acute zweepslag in beide kuiten te hebben opgelopen en trek mijn hoogste hakken aan om de kuit gespannen te houden. De laatste negenhonderd kilometer zijn geweldig. De prachtige reis richting Bergerac gaat voorspoedig en we stoppen bij alle kastelen die achter iedere berg lijken op te doemen. De lange weg wordt minder lang door het gezellige zingen en kletsen. Mijn liefdesverdriet is in geen velden of wegen meer te bekennen.

Camping Les Ormes is prachtig. Het ligt in een prachtige omgeving en de ruime tenten zijn fantastisch met oude brocante meubeltjes ingericht. Mijn zoontje gaat meteen op onderzoek uit, op zoek naar nieuwe vrienden. Als ik de veel-te-veel tassen heb uitgepakt en alles in de prachtig geverfde kasten heb opgeborgen, kijk ik om me heen en voel me trots. Zoveel kilometers alleen rijden en niet verdwaald zijn is iets om trots op te zijn. Ik neem plaats in de hangmat en kijk over het meertje waaraan onze tentwoning voor de komende twee weken staat. Wat nu? 

Ik merk dat ik weinig aanspraak heb. In het restaurant zitten gezinnen aan tafel. Verschillende mensen hebben me gevraagd waar mijn man is, om niet meer door te vragen als ze horen dat we met z’n tweetjes zijn. Om die vragen te ontlopen heb ik besloten zelf te koken. Zoonlief had binnen twee minuten nieuwe vrienden en ik hoor hem schateren in de tent naast ons. Ik zie het gelukkige gezinnetje rond de tafel zitten. Een steek in mijn buik.

Ben jij dat hele eind alleen komen rijden? Ik kijk verbaasd op, er praat iemand tegen mij. Met mijn handen onder het sop gebaar ik naar mijn auto. Dat kan hij best aan hoor. We staan in de afwasruimte, de vriendelijke man en ik. Ik vertel over onze reis en hij biedt me aan morgenavond samen met zijn gezin in het glampingrestaurant te eten, dat is gezellig voor de kinderen. Dan hoor ik voetstappen achter me;

Dat kan helemaal niet, want wij gaan in het dorp eten. Ik zie een venijnige ongeruste blik in haar bruine ogen als ze haar man aankijkt. Ik word neerbuigend van top tot teen bekeken, haar blik blijft hangen op mijn hoge sleehakken. Dan kijkt ze boos op, alsof ik zojuist in de zwembroek van haar man heb gegrabbeld. Het is me eindelijk duidelijk; ik ben een alleenstaande bedreiging! De volgende dag besluit ik mee te gaan naar het zwembad. Als ik mijn handdoek neerleg, zie ik de vrouw naar mijn plekje onder de parasol wijzen. De hoogblonde vrouw naast haar kijkt boos mijn kant op. Ik besluit me de rest van onze vakantie terug te trekken, lees wat in de hangmat en luister naar muziek. Gelukkig heeft mijn zoontje de tijd van zijn leven. Hij heeft wel twintig vriendjes en zwemt, vist, rent en speelt er lustig op los.

Ik heb me echter zelden zo alleen gevoeld en snak naar mijn Lief. Zit ik hier alleen in een prachtige tent. Dit is echt kamperen op hoge hakken, op mijn lijf geschreven. Wat had hij hierom kunnen lachen. Wat ging er mis? De verschillende smsjes die ik heb ingetikt, verstuur ik nooit. Het is over, ik moet hier doorheen. Mijn zoontje merkt niets van mijn verdriet, ik lach en probeer te stralen de korte momentjes dat ik hem zie.

Mama, mama, kom je mee, de moeder van Luuk is ook alleen! Mijn zoontje rent de tent binnen met Luuk in zijn kielzog. Floor komt uit het Oosten van het land en dit is haar derde vakantie alleen met haar drie kinderen. Ze roept naar de tent achter haar; Mijntje, ze is uit haar grot gekomen hoor. Een lange vrouw met donker haar komt uit de tent gelopen met 2 flessen wijn onder haar arm. Floor knikt naar Mijntje; ook voor het eerst alleen met haar kids op vakantie, kwam haar gisteren bij de douches tegen. Na vier flessen wijn schateren we het uit. Stoere vrouwen, alleen op vakantie. Outcast! Dat schept een band. De volgende dag nestel ik me tussen mijn twee nieuwe vriendinnen op een heerlijke comfortabele ligstoel bij het zwembad. Mijn zoontje is dolblij dat ik eindelijk ‘uit de tent’ ben. Gezellig hèh mama, gilt hij vanaf zijn luchtbedje op het water.

Na twee ontzettend lange weken stappen we weer in de volgeladen auto. Ik wil eigenlijk best graag naar huis, naar mijn familie en vrienden. Waar ik wel mee naar een restaurant kan zonder angst dat ik hun mannen bespring. Bruingekleurd en vol enthousiasme zit mijn zoontje weer naast me. Hij raakt niet uitgepraat. Met zijn adresboekje vol nieuwe adressen op schoot valt hij in slaap. Ik besluit de twaalfhonderd kilometer in één ruk naar huis te rijden.

tent

Sandra Broeren (2 Posts)

Liefde voor Kunst, Wonen als Inspiratie, Passie voor Mode, Fascinatie voor Media, Reizen voor Avontuur, Film voor Spanning & Muziek voor Ontspanning.


Author Description

Liefde voor Kunst, Wonen als Inspiratie, Passie voor Mode, Fascinatie voor Media, Reizen voor Avontuur, Film voor Spanning & Muziek voor Ontspanning.

One Response to “Alleenstaand door Frankrijk”

  1. 19/01/2014

    Francine Reply

    Mooi geschreven en ik ben bang dat het allemaal echt zo gaat. Gelukkig is het weer voorbij. Zal ik een camping beginnen voor alleenstaanden met kinderen met iedere avond een uitnodiging voor alle volwassenen en zo nodig een troostend woord?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*